Charakterystyka obszaru

Uwarunkowania geograficze

Zachodnia część obszaru objętego LSR położona jest w trzech mezoregionach fizyczno-geograficznych należących do Niziny Południowopodlaskiej: Równina Łukowska, Pradolina Wieprza i Wysoczyzna Lubartowska. Wschodnią część obejmują dwa mezoregiony Polesia Zachodniego: Zaklęsłość Łomaska i Równia Parczewska.

Obszar charakteryzuje się jednym z najwyższych w województwie usłonecznieniem, które przekracza 4,5 godz. na dobę. Średnia temperatura powietrza w roku wynosi ok. 7,3°C. Roczne amplitudy temperatur wynoszą 22°C.

Obszar działania LGD położony jest na pograniczu dwóch regionów hydrograficznych: Niziny Mazowieckiej i Polesia Lubelskiego Północnego. Znaczna część obszaru, poza częściami gmin: Kąkolewnica Wschodnia i Komarówka Podlaska, które leżą w zlewni lewostronnych dopływów Bugu, położona jest w zlewni Wieprza. Główną sieć rzeczną stanowią: Krzna Południowa, Białka, Bystrzyca, Tyśmienica i Piwonia.

Obszar LGD znajduje się w Krainie Mazowiecko-Podlaskiej. Największe znaczenie lasotwórcze w tym regionie ma sosna, która w granicach Krainy Mazowiecko-Podlaskiej występuje na wszystkich typach siedlisk. Obok sosny, ważną rolę odgrywają również: dąb, brzoza i olsza czarna. Lasy charakteryzują się brakiem drzewostanów bukowych i jodłowych oraz nikłym udziałem drzewostanów świerkowych. Kraina Mazowiecko-Podlaska charakteryzuje się najniższą lesistością spośród wszystkich określonych krain w Polsce. Potencjalna produktywność siedlisk jest tu dużo niższa niż przeciętnie w kraju.

Uwarunkowania historyczne

W okresie wczesnego średniowiecza obszar LGD należał do pogranicznych ziem polsko-litewskich, często najeżdżanych i łupionych przez plemiona Jaćwingów, Prusów i Tatarów. Korzystne warunki do rozwoju osadnictwa nastąpiły dopiero po zawarciu w 1385 roku unii polsko-litewskiej w Krewie. Początek XV wieku jest okresem kształtowania i rozwoju pierwszych miejscowości na tym obszarze. Do najstarszych należą: Biała, Wohyń, Czemierniki, Kąkolewnica, Siedlanów i Utrzesz. Przez następne wieki obszar LGD stanowił wschodnie rubieże katolickiej Rzeczypospolitej, w których dominującą formę gospodarowania stanowiło rolnictwo.
Po III rozbiorze Polski (1795 r.) obszar LGD znalazł się w granicach Galicji Zachodniej należącej do zaboru austriackiego. W okresie insurekcji kościuszkowskiej było to miejsce działań wojsk rosyjskich przemieszczających się z okolic Chełma, przez Lublin w kierunku Brześcia Litewskiego.
W 1807 roku, po przegranych walkach wojsk austriackich i pruskich, Napoleon zawarł z Rosją układ w Tylży. Na jego mocy utworzone zostało Księstwo Warszawskie, do którego dwa lata później włączono również Lubelszczyznę. W obszarze LGD powołano w tym czasie powiat radzyński, należący do departamentu siedleckiego.
W pierwszej połowie XIX wieku obszar LGD był miejscem wielu walk i przegrupowań wojsk polskich, austriackich, rosyjskich i niemieckich. W 1915 roku, w czasie walk austriacko-rosyjskich, przemieszczały się tędy i walczyły oddziały I Brygady Legionów Józefa Piłsudskiego. Do największej bitwy doszło w okolicach miejscowości Grabowiec. W 1920 roku jazda rotmistrza Jaworskiego stoczyła zwycięski bój z oddziałami bolszewickimi. Poległych w tych walkach pochowano na cmentarzu wojennym w Grabowcu. Przemieszczanie się wojsk, mobilizacja do armii państw zaborczych oraz szerzące się choroby spowodowały poważny ubytek ludności i wyraźne zahamowanie rozwoju tego obszaru.
Również w czasie II wojny światowej obszar LGD był terenem aktywnych walk niepodległościowych. W 1939 roku, jego południowo-wschodnia część, była terenem działań Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”.

 

SONY DSC

Print Friendly